Zamknij
Zamknij
Zamknij
Zamknij
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
Herb pobierz
fanpage facebook
Załóż firmę
CEIDG ostrzeżenie
Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa w Polsce
Bieg Pogórzanin

Sołectwa

 

Wykaz Jednostek pomocniczych Gminy Dubiecko

Sołectwa:

1. Bachórzec

Miejscowość położona w zachodniej części gminy, po lewej stronie Sanu, przy drodze do Przemyśla, na wysokości 240 m n.p.m.

Bachórzec ma bogatą historię, pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1407 roku. Od początku XV wieku stanowiła własność rodu Kmitów. Jednym z nich był Piotr Kmita, dziedzic Wiśnicza i Bachórca. W posiadaniu rodu Kmitów, dziedziców dóbr dynowskich, Bachórzec pozostawał do końca XVI stulecia. Następnie wieś weszła w skład dóbr Stadnickich, spadkobierców Kmitów. Mieli oni swoją siedzibę w Dubiecku. Krasiccy byli kolejnymi dziedzicami miejscowości. Pozostał po nich pałacyk zbudowany w 1808 roku, położony w otoczeniu parku krajobrazowego z pierwszej połowy XIX stulecia. W pobliżu znajduje się murowana oficyna z końca XVIII stulecia i XIX-wieczny most kamienny.

Innym obiektem zasługującym na uwagę jest stary, modrzewiowy kościół w stylu baroku podkarpackiego z 1763 roku. Kilka lat temu został on gruntownie odnowiony W pobliżu stoi monumentalna, murowana świątynia. Wzniesiono ją w latach sześćdziesiątych XX w., w jej wnętrzu można oglądać wiele detali z wyposażenia wspomnianego starego kościółka, między innymi polichromie.

Na zachód, w odległości 3 km, w Chodorówce, przy drodze widoczne jest wzgórze Parasol (295 m) jest to pozostałość średniowiecznego grodziska. Znajdują się tutaj ślady okopów, wg tradycji z czasów konfederacji barskiej. W Chodorówce dokonano odkrycia cmentarzyska kultury łużyckiej liczącego ok. 300 grobów, a także osadę z okresu wpływów rzymskich wczesnego średniowiecza.

"Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego" z 1880 r. tak pisze:

Wieś w powiecie przemyskim obok miasteczka Dubiecka, przy gościńcu rządowym, idącym z Przemyśla na Dubiecko, Dynów do Krosna. Niegdyś nazywała się Bachorzek. Nie wiadomo kto i kiedy tę parafię założył i już w roku 1640 (w czasie wizytacyi Fryderyka Alembeka) nie było żadnego dokumentu pierwotnej fundacyi. Zdaje się jednak, że w wieku XVI, w którym ta wieś należała do dóbr Dubiecko, straciła wszystkie swoje dokumenta w czasie napadu heretyków. W przywileju fundacyi misyonarzy w Dubiecku z roku 1741, czytamy między świadkami: Jakub pleban w Bachórzcu. Kościół drewniany wystawiony w 1760 r., kosztem Antoniego z Siecina. Krasickiego, hrabiego cesarstwa rzymskiego i właściciela tej włości, poświęcony w 1762 r. pod wezwaniem św. Katarzyny. Wieś ta chociaż w przemyskim powiecie, należy już właściwie do ziemi sanockiej, a mianowicie do tak zwanego sanockiego Podola. Brzegi Sanu w tem miejscu są wzgórzyste, z pięknemi widokami, opisanemi przez Wincentego pola w "Senatorskiej zgodzie". W 1880 r. własność Edmunda hr. Krasickiego.

Bachórzec jest jedną z większych miejscowości w gminie, zajmuje powierzchnię 1239 ha. Zamieszkuje ją 974 stałych mieszkańców (dane według stanu na dzień 31.12.2007 r). Znajduje się tutaj: Publiczna Szkoła Podstawowa, Parafia Rzymskokatolicka, Ochotnicza Straż Pożarna z prezesem Panem Januszem Kwasiżurem, dwa bary, kilka sklepów spożywczych, sołtysem wsi jest Pan Tadeusz Tworzydło.

 

2. Drohobyczka

Duża wieś położona w północnej części gminy, granicząca z miejscowościami gmin: Kańczuga i Jawornik Polski. Wzmianki z "Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego" z 1880 roku mówią o dwóch miejscowościach: Drohobyczce (66 domów - 412 mieszkańców) i Hucie Drohobyckiej (87 domów - 657 mieszkańców). Obecnie funkcjonuje ta pierwsza nazwa, chociaż część miejscowości nazywa się „Huta". Ciekawostką jest zachowanie się i używanie do określenia czyjegoś zamieszkania nazwy przysiółka, czego nie spotykaną na taką skalę w innych miejscowościach np.: „Sikorówka", „Wielkie Pole", „Bircza", „Telegówka", i wiele pomniejszych.

"Słownik Królestwa Polskiego" tak opisuje tę wieś:

Drohobyczka z Hutą Drohobycką - wieś w powiecie przemyskim, o 33 km na północny zachód od Przemyśla, o 6 km na północny zachód od parafii rzymsko-katolickiej w Dubiecku. Domów w Drohobyczce 66, mieszkańców 412. W Hucie domostw 87, mieszkańców 657. Potok Drohobyczka powstaje w tejże wsi z kilku strug, jednej napływającej z lasu Sikorówki pod Raczyną (452 m n.p.m.), z drugiej z Huty Drohobyckiej. Połączenie strug we wsi 268 m n.p.m. Tak powstały potok płynie na południe przez przedmieście Dubiecko, a następnie na południowy wschód popod Dubiecko i wpada do Sanu z lew. Brzeg. Po 9 km biegu."

W okresie międzywojennym oraz powojennym była to bardzo zaludniona miejscowość, (zobacz: „kronika" znajdująca się na stronie szkoły podstawowej w Drohobyczce).

Obecnie wieś zamieszkuje 983 stałych mieszkańców (dane na dzień 31.12.2007 r.), z których część utrzymuje się z pracy we własnych gospodarstwach rolnych, a część z pracy w okolicznych zakładach produkcyjnych. Miejscowość zajmuje 1158 ha, co stanowi 10,10% powierzchni gminy.

W Drohobyczce znajduje się wybudowana pod koniec lat dziewięćdziesiątych Szkoła Podstawowa, parafia Rzymskokatolicka, Ochotnicza Straż Pożarna z naczelnikiem Panem Stanisławem Galejem, biblioteka publiczna, punkt lekarski przychodni Res Medica w Dubiecku, Zakład Produkcyjno-Usługowo-Handlowy oferujący sprzęt oświetleniowy.

Sołtysem wsi jest Pan Franciszek Grzegorzak.

 

3. Dubiecko

Położone jest w centralnej części gminy, na lewym brzegu Sanu, przy drodze wojewódzkiej z Przemyśla do Krosna. Od wschodu graniczy z Nienadową, od południa z Wybrzeżem, od zachodu z Przedmieściem Dubieckim i od północy ze Śliwnicą. Wspaniałą panoramę Dubiecka, i nie tylko, możemy zobaczyć ze wzgórza o nazwie „Konik" leżącego na północ od miejscowości. Bawiący często w dubieckim zamku Wincenty Poll napisał tak:

Po trzech stronach dziedzińca ciągną się mury,
Z czwartej ku południowi opada brzeg z góry,
A u stopy urwiska San się wężem zwiną,
I w tę stronę po błoniach wzrok daleko płyną,
Aż się tracił o góry i lasy bukowe, o sanowe wybrzeża i debry świerkowe. 

Przez ostatni okres Dubiecko przeszło wiele zmian jak większość podobnych miejscowości w regionie. Skupiona jest tutaj większa ilość instytucji użyteczności publicznej, kulturalnej, co stanowi, że miejscowość urosła do rangi centrum gospodarczego i kulturalnego gminy. Tutaj ma również swoją siedzibę Urząd Gminy. Wieś liczy 865 mieszkańców zameldowanych na pobyt stały (dane z 31.12.2007 r.) Sołtysem jest obecnie Pan Jerzy Tłuścik.

 

4. Hucisko Nienadowskie

W zapisach źródłowych nazwa tej miejscowości pojawia się w 1785 r., jako wieś wchodząca w skład parafii Dubiecko. Wcześniej, już w 1441 r. funkcjonuje nazwa Hololasz, która zdaniem wybitnego historyka ziemi sanockiej A. Fastnachta jest miejscowością występującą pod późniejszą i obecną nazwą Hucisko Nienadowskie. Wg spisu ludności z 1857 r. wieś ta liczyła 461 mieszkańców.

Według "Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego" z 1880 r. jest to:

Wieś w pow. przemyskim, 32 km na północny zachód od Przemyśla a 6 km na północ od Dubiecka. Na zachód sąsiaduje z Hutą Drohobycką i Drohobyczką, na płd ze Śliwnicą i Nienadową. Okolica wzgórzysta. W północno zachodniej stronie wsi wznosi się punkt jeden do 404 m n.p.m. a na granicy powiatu dochodzi do Raczyna 452 m. Na południe od wsi rozłożył się las Jodłowski dział ze szczytem 378 m wysokim. Przez środek wsi płynie od północy na południe potok Kamieniec, dopływ Sanu i zbiera wszystkie dopływy od prawego i lewego brzegu. Właścicielem był Eustachy Hrabia Dembiński.

Obecnie Hucisko Nienadowskie zajmuje powierzchnię 462 ha i zamieszkuje ją 545 mieszkańców (dane na dzień 31.12.2007 r).

Jest to miejscowość położona w północno-wschodniej części gminy sąsiadująca z gminami: Próchnik i Kańczuga. Dojechać do niej można od drogi Przemyśl - Dubiecko skręcając na północ w miejscowości Nienadowa (około 8 km). Środkiem wsi przepływa potok Kamieniec, a dookoła wznoszą się wzgórza do około 400 m npm.

W wiosce znajduje się Szkoła Podstawowa, Parafia Rzymskokatolicka, Ochotnicza Straż Pożarna z naczelnikiem Mieczysławem Fudali. Sołtysem wsi jest obecnie Pan Piotr Wywrót.

 

5. Iskań

Wieś położona na prawym brzegu Sanu we wschodniej części gminy, sąsiadująca od wschodu z Gminą Krzywcza, od południa z Załazkiem i Tarnawką, od zachodu z Wybrzeżem i od północy z Nienadową.

Powstanie miejscowości datowane jest na początek XV wieku. Na przestrzeni sześciu wieków zmieniali się właściciele jak również oblicze miejscowości. Do dziś domy budowane są w dolinie potoku Jawornik, która miejscami rozszerza się do kilkuset metrów. Po obydwu stronach rozciągają się malownicze wzgórza mające do 400 metrów wysokości prawie w całości porośnięte lasem mieszanym.

"Wieś w powiecie dobromilskim, 40 km na północny zachód od Dobromila, 7 km na południowy-wschód od Dubiecka, na północy natomiast leży Nienadowa. Od północnego-zachodu wychodzi San z Nienadowej i płynie na południowy-wschód do Bachowa, a zabiera od prawego brzegu potok Jawornik, płynący z zachodu na wschód przez środek wsi. Iskański potok płynący w takim samym kierunku wzdłuż południowej granicy. Zabudowania wiejskie leżą w dolinie Jawornika (258 m n.p.m.). San opada do 221 m. Na lewym brzegu potoku wznosi się Iskańska Góra (379 m n. p. m). Wedle spisu z 1869 r. było 769 mieszkańców, z czego 52 na obszarze dworskim. Wedle schematyzmów z 1881 r. mieszkańców obrządku grekokatolickiego było 675, rzymskokatolickiego 90. We wsi jest cerkiew i młyn amerykański. Wieś należała niegdyś do Dubiecka jako przyległość Nienadowej. Wieś dziedziczyli Sienińscy, potem Derszniakowie. Z tych gdy jeden Ulińskiego zabił jako wywołaniec wieś utracił. Po 100 - letnim blisko procesie powróciło do niej potomstwo. Derszniakowie potwierdzają księdzu Kopestyńskiemu sprzedaż roli we wsi Iskań."

Tak oto "Słownik Geograficzny" opisuje tę miejscowość.

Obecnie miejscowość ta zajmuje powierzchnię 1216 ha, zamieszkuje ją 300 osób. Znajduje się tutaj nowo rozbudowana szkoła podstawowa, parafia rzymskokatolicka, zakład drzewny produkujący tarcicę. Sołtysem jest Pan Mieczysław Radoń.

 

6. Kosztowa

Początki powstania tejże miejscowości datują się na rok 1433. Właścicielem jej był Mikołaj Kmita. W 1552r. było tutaj 8 gospodarstw. W pierwszym sporządzonym spisie ludności w 1857r. było 603 mieszkańców.

W 1880 roku pisano że jest to: wieś nad Cygańskim potokiem, wpadającym z lewego brzegu do Sanu, w powiecie brzozowskim, należy do parafii rzymskokatolickiej w Bachórzcu, greckokatolickiej w Bachórzu. Ma szkołę ludową niezorganizowaną i teraz zamkniętą, która ma być zamieniona na 3 klasową i liczy 852 mieszkańców z których 87 przebywa na trzech folwarkach. Według wyznania jest 815 grekokatolików, 16 rzymskokatolików i 24 izraelitów. Jest własnością Franciszka Ksawerego Skrzyńskiego. Wieś otaczają lasy szpilkowe, graniczy na zachód z Laskówką, na południe z Bachórzcem.

Miejscowość położona w dolinie utworzonej przez Cygański potok (lewobrzeżny dopływ Sanu) w północno-zachodniej części gminy. Sąsiaduje od wschodu z Drohobyczką i Przedmieściem Dubieckim, od południa z Bachórcem, od zachodu z Laskówką (gmina Dynów), od północy z gminą Jawornik Polski. Znajduje się tutaj kościół zaadaptowany ze świetlicy wiejskiej, budynek szkoły, w której część pomieszczeń zajmuje OSP, natomiast w pozostałej części mieszkają nauczyciele. Obecnie wieś zajmuje powierzchnie 977 ha i zamieszkuje ja 414 mieszkańców. We wsi działa Ochotnicza Straż Pożarna. Naczelnikiem OSP Kosztowa jest Józef Galej a sołtysem jest obecnie Pan Czesław Pawlus.

 

7. Łączki

Wieś ta powstała w wyniku oddzielenia przysiółka Łączki od sołectwa Sielnica, uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Dubiecku w dniu 19.04.1988 roku. Miejscowość leży na terenie Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego. Malownicze położenie tej miejscowości stwarza duże możliwości rozwoju agroturystyki. Funkcjonuje tutaj Ośrodek Wypoczynkowy „Zielona Polana" z nowo wybudowaną salą konferencyjną, kortami tenisowymi, basenem i sauną.

Zamieszkuje ją 77 mieszkańców zameldowanych na pobyt stały. Dojazd do tej malowniczej części gminy z terenu gminy Dubiecko istnieje tylko przeprawą promową w miejscowości Bachórzec. Planowana przez władze powiatowe i gminne budowa mostu, ze względu na wysoki koszt finansowy, na dzień dzisiejszy została wstrzymana.

Łączki położone są na prawym brzegu Sanu, naprzeciw Słonnego, na zboczach góry Łubienka.

Sołtysem jest Pan Kamiński Władysław.

 

8. Nienadowa

Wioska położona na lewym brzegu Sanu, około 2 km od Dubiecka, na wysokości 230-300 m n.p.m. Miejscowość wzmiankowana po raz pierwszy w dokumentach z 1441 roku, stanowiła wówczas przedmieście Dubiecka. Osada w XV wieku wchodziła do dóbr Kmitów. Z ich to rąk przeszła na własność Stadnickich. W 1588 roku Stanisław Stadnicki, zwany "diabłem łańcuckim" zamienił tę miejscowość na Łańcut z Anną Pilecką. Tą drogą na krótki okres Nienadowa weszła w posiadanie Pileckich, następnymi właścicielami była rodzina Derszniaków, od których nabyli wieś Krasiccy z Dubiecka. W XVIII stuleciu miejscowość była własnością Dembińskich. W dworze spędził lata chłopięce, u dziadka Jana Nepomucena Dembińskiego, znany później komediopisarz Aleksander Fredro. Dwór ten rozebrał mąż Eleonory Bardeleben Antoni Dembiński (oficer insurekcji kościuszkowskiej). W miejscu gdzie stał wcześniej dwór wzniesiony został nowy murowany, który przetrwał do dziś. W otoczeniu dworu znajdował się piękny park pełen starego drzewostanu. Wiele uroku nadawały wysokie lipy posadzone tuż przy wschodniej części budynku. Po II wojnie światowej dwór mieścił Ośrodek Szkolenia Kadr Mechanizacji Rolnictwa. Obecnie należy on do prywatnego właściciela.

W autobiograficznej powieści "Trzy po trzy" Fredro tak wspominał swój pobyt:

"W Nienadowej, majętności ojca mojej matki, mieszkali niegdyś rodzice moi. Tam pamięć moja błądzi w mgłach dzieciństwa. Nie było już wprawdzie murowanego mostu przed bramą na szuwarem zarośniętej fosie, nie było na środku dziedzińca na ogromnej kolumnie, nie było wkoło niego ostrzyżonego agrestu ani też w grabowym szpalerze kamiennego kupidynka z urną pod pachą, którą zawsze napełnialiśmy gorliwie, ale był jeszcze dom duży, drewniany, o czterech kolumnach, dwóch korytarzach, z których jeden na lewo wiódł do biblioteki, drugi do oficyny i sklepionego skarbca...". Dalej pisze: "Życie westchnieniem, szczęśliwym..., przestrogą,...cierpiącym pociecha,... Nie ma już Kaplicy w Nienadowej... Dom nowy... Mój wuj nie żyje... Nienadowa taka jak była, aczkolwiek zamglona, została lubym dla mnie wspomnieniem."

Ten "nowy dom", wspomniany przez Fredrę, wzniesiony został przez jego wuja Antoniego Dembińskiego w pierwszych dziesięcioleciach XIX wieku w stylu klasycystycznym, z czterokolumnowym portykiem. Dwór projektowany przez Christiana Piotra Aingera przetrwał do dzisiejszych czasów, stanowiąc po Dembińskich własność Mycielskich, a następnie Wołkowieckich. Jest to budowla reprezentująca styl polskiego dworku, parterowy, z wysokim czterospadowym dachem, ozdobiony portykiem na czterech kolumnach, nakrytym trójkątnym szczytem.. Obok dworu zachowały się też z tego okresu dwie oficyny i dwie murowane kordegardy oraz zabudowania gospodarcze. Dwór otacza XIX-wieczny park krajobrazowy, niestety, daleki od dawnej świetności.

Przy drodze zwraca uwagę okazały pomnik upamiętniający strajk chłopski z 1937 roku. W latach 1881-1882 pracowała w Nienadowej, jako nauczycielka, Maria Bartusówna, poetka okresu pozytywizmu.

Podczas okupacji ruch oporu dokonał we wsi akcji, konfiskując hitlerowcom (2 marca 1942 roku) broń złożoną w gorzelni dworskiej. Inną udaną akcją ruchu oporu było uszkodzenie 13 maja 1944 roku mostu na Sanie, zbudowanego przez Niemców wiosną 1944 roku dla celów strategicznych. Most prowadzący z Nienadowej do Iskani łączył drogę z Dubiecka do Birczy. Na miejscu akcji Niemcy rozstrzelali 20 zakładników z Przemyśla. Nienadowa należy do najdłuższych wsi w okolicy, ciągnie się 4 km w kierunku północnym, dochodząc do pasma wzgórz o wysokości 443 m n.p.m.

Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 2219 ha i zamieszkuje ją 2225 mieszkańców zameldowanych na pobyt stały (dane na dzień 31.12.2007 r.). Znajdują tutaj 2 szkoły podstawowe, Zespół Szkół w Nienadowej im. Aleksandra Fredry, Publiczne Gimnazjum, 2 Parafie Rzymskokatolickie, Ochotnicza Straż Pożarna, Spółdzielnia Kółek Rolniczych, Młyn Gospodarczy, Stacja Paliw, a także kilka sklepów spożywczych. Sołtysem jest Pani Maria Sztur.

 

9. Piątkowa

Miejscowość położona w górnej części doliny potoku Jawornik, wśród wzniesień Pogórza Przemyskiego. Piątkowa wcześniej nazywała się Piątkowa Ruska. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1458 roku. Podanie z XII wieku głosi, iż na terenie wsi rozegrała się bitwa między książętami ruskimi i polskimi. W 1938 roku w Piątkowej mieszkało 1430 grekokatolików. Częściowo zniszczona i wysiedlona w czasie walk z UPA. W okresie międzywojennym działał w Piątkowej folusz obsługujący całą okolicę. Ukraińskich mieszkańców wysiedlono po II wojnie na tereny ZSRR. Miejsce Ukraińców zajęli nieliczni polscy osadnicy.

Obecnie wieś nie ma zwartej zabudowy i rozciąga się jak dawniej na długości 3 km doliny potoku Jawornik. Przez górną część wsi przechodzi szlak Krasiczyn - Dynów. Wędrując tym szlakiem można podziwiać kościół. W celu obejrzenia cerkwi trzeba pokonać ponad 2 km. Obiektem wartym zobaczenia jest zachowana do dziś oryginalna, drewniana cerkiew. Cerkiew greckokatolicka p.w. św. Dymitra, jest trójdzielna, nakryta trzema ośmiobocznymi kopułami i okolona podcieniami. Świątynia greckokatolicka wzniesiona została w stylu bojkowskim. Obwiedziona szerokim okapem opartym na słupach, oszalowana gontem. Zbudowana w 1732 roku. W czasie drugiej wojny światowej uległa częściowemu zniszczeniu. Po wojnie stała nieużywana i ulegała zniszczeniu. Całe wyposażenie świątyni zostało zniszczone, a to co pozostało spalono. W wyniku prowadzonych prac odrestaurowano cerkiew w latach 1958-61. Dokonano przede wszystkim wymiany znacznej ilości budulca. Obecnie jako obiekt architektury sakralnej stoi nie użytkowany.

Obok świątyni znajduje się cmentarz przycerkiewny. Powstał on w końcu XIX wieku na powierzchnia 0,36 ha. Czas dokonał licznych zniszczeń, a przyroda dokończyła dzieła. Na zarośniętym krzewami cmentarzu zachowało się 10 nagrobków i ślady mogił. We wsi znajdują się dwie kapliczki z XIX wieku. Pierwsza - murowana stoi obok szkoły i druga - drewniana, znajduje się obok leśnictwa.

Tak przedstawia ją "Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego":

Wieś w powiecie dobromilskim, 38 km od Dobromila, 11 od Birczy, 10 od Babicy. Wieś leży w dorzeczu Wisły za pośrednictwem Jawornika, al. Jawornickiego potoku. W dolinie Jawornika leżą zabudowania wiejskie Piątkowej Górnej i Dolnej. Jedna grupa domów

zwie się "Na Sędziówce". Na południowy wschód leży grupa domów "Zalaski", w północno wschodniej stronie grupa domów Łubienka. W 1880 r. było 1519 mieszkańców, 31 na obszarze dworskim między nimi 195 obrządku rzymskokatolickiego, we wsi cerkiew p.w. św. Dmytra.

W chwili obecnej Piątkowa zajmuje powirzchnię 2 539 ha i liczy 340 mieszkańców. Sołtysem wsi jest Mariusz Lubelski. Terytorialnie jest dużą wsią, położoną na południu gminy. Od północnego zachodu graniczy z Sielnicą i Łączkami, od północnego wschodu z Tarnawką i Załazkiem, natomiast od południa z gminą Bircza i Dynów. Podobnie jak i Tarnawka leży w dolinie potoku Jawornik wijącego się pomiędzy wzniesieniami Pogórza Przemyskiego.

 

10. Przedmieście Dubieckie

Pierwsza wzmianka o wsi występuje w 1441 r. w podpisanej wówczas w aktach ugodzie pomiędzy Małgorzatą córką Piotra Kmity zwanego Lunakiem i Mikołajem Kmitą. Zapewne wieś ta powstała wcześniej, lecz z uwagi na występowanie jej nazwy dopiero w dokumencie z 1441 r. od tej pory przyjmuje się jej powstanie.

Według "Słownika Geograficznego" z 1880 r.:

Wieś w powiecie brzozowskim 25 km na północny zachód od Dubiecka nad potokiem płynącym z pod Huty Drohobyckiej i uchodzącej tu do Sliwnicy. Zajmuje zwartą dolinę potoku, otoczoną lasami. Stanowi osobną gminę liczy 108 domostw i 688 mieszkańców. 528 rzymskokatolików, 131 grekokatolików i 29 izraelitów. Kasa pożyczkowa gminna ma 640 zł własnego akcyjnego kapitału. Własność - Aleksandra Hrabina Konarska. Gleba jest tutaj żytnia, średnio urodzajna, składająca się przeważnie z glinki i krzemionki a w wyższych miejscach z iłów. Graniczy na zachodzie z Kosztową, na północy z Drohobyczką, a na wschodzie z Śliwnicą.

Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 851 ha i liczy 1239 mieszkańców. Położona jest w dolinie potoku Drohobyczanka. Graniczy od wschodu z Dubieckiem i Śliwnicą, od południa z Wybrzeżem i Bachórcem, od zachodu z Kosztową oraz od północy z Drohobyczką. Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka Przemyśl - Krosno oraz powiatowa do miejscowości Drohobyczka. Znajduje się tutaj Zespół Szkół Podstawowych, Ochotnicza Straż Pożarna, Spółdzielnia Kółek Rolniczych z filiami w Nienadowej i Bachórcu, duży zakład drzewny, filia Gminnego Domu Kultury z Biblioteką Publiczną, punkt skupu mleka oraz sklepy spożywcze. Ludność utrzymuje się częściowo z pracy na roli, jednak większość pracuje w zakładach niezwiązanych z rolnictwem. Wieś w latach dziewięćdziesiątych została zgazyfikowana, częściowo posiada wodociągi, natomiast w budowie jest kanalizacja. Sołtysem wsi jest Pan Zygmunt Dziaczyński.

 

11. Sielnica

Pierwsza wzmianka o tej miejscowości znajduje się w dokumencie z 8 listopada 1377r. wówczas jeszcze pod nazwą Synnicza. W 1984 r. grupa archeologów przeprowadziła badania na obszarze miejscowości Sielnica. Znajdowała się tam niegdyś osada obronna, znana już wcześniej badaczom. W wyniku przeprowadzonych prac archeologicznych, odkryto drugą wielokulturową osadę (tzn. na jej terenie na przestrzeni wieków mieszkali przedstawiciele wielu narodów i kultur). Najstarszym znalezionym w Sielnicy zabytkiem jest wiórkowiec krzemienny, reprezentujący kulturę wschodniograwecką, pochodzący z paleolitu, czyli najstarszej epoki kamienia. Znaleziono tam również narzędzia z okresu neolitu, brązu (toporek kamienny, krzemienny grocik sercowaty, zgrzebło krzemienne...) Archeolodzy ustalili, że teren dzisiejszej wsi był zamieszkały już w prehistorii. Dowiedziono również istnienia grodziska w średniowieczu.

"Słownik Geograficzny Królestwa" wspomina o wsi:

Wieś w powiecie brzozowskim w okolicy podgórskiej i lesistej na prawym brzegu Sanu, u ujścia potoku Roztroki. Znajduje się 4,4 km na południowy zachód od Dubiecka. Do wsi należą osady: Zasanie na lewym brzegu Sanu, graniczy z Piątkową, na wschód z Polchową i Podbukowiną. Od południa i wschodu otaczają wieś lasy. Ma 121 domostw 724 mieszkańców, 697 rzymskokatolików, 24 grekokatolików i 3 izraelitów. Własność Cypriana Jarosławskiego.

Z rejestru sporządzonego w 1552 r. wynika, że istniała tutaj karczma oraz młyn o 1 kole. Funkcjonowało wówczas 12 gospodarstw.

Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 1092 ha i zamieszkuje ją 294 mieszkańców. Na jej terenie znajduje się kilka zabytkowych kapliczek z XIX w. Miejscowość położona jest na prawym brzegu Sanu u ujścia potoku Roztroki. Graniczy od północy z Bachórcem i Dylągową, od wschodu z Łączkami, od południa z Piątkową i od zachodu z również z Dylągową, miejscowością gminy Dynów. Mieszkańcy zajmują się rolnictwem, chociaż teren w przeważającej części jest górzysty. Dostęp do Sanu sprawia, że wieś może zyskać miano miejscowości wypoczynkowej i czerpać zyski z turystyki. Sołtysem wsi jest Pan Piotr Pustelnik. 

12. Słonne

"Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego" z 1880 r. opisuje Słonne:

Na obszarze wsi jest źródło słone, przy którym dawniej była warzelnia soli. Po jej zniesieniu woda nie przynosi użytku, gdyż straż finansowa nie pozwala mieszkańcom nawet bydła poić przy źródle. Wieś ma 210 mieszkańców (180 rzymskokatolików, 30 grekokatolików). Większy obszar był z dawna własnością Krasickich.

Obecnie Słonne jest małą wsią leżąca w górnej części doliny Sanu, miejscowością wypoczynkową. Nazwa związana jest z dawnymi słonymi źródłami. Występują tu słabo zmineralizowane wody siarczkowe.Pomiędzy Słonnem a pobliskim Wybrzeżem można podziwiać wspaniałą przełomową dolinę Sanu. Na odcinku ok. 6 km rzeka przeciska się krętą, wąską doliną pomiędzy zalesionymi zboczami wzgórz Pogórza Dynowskiego (Kozigarb 334 m) od północy i Pogórza Przemyskiego (Łubienka 449 m) od południa. Rzeka jest stosunkowo płytka i kamienista, nurt bystry, woda czysta i zdatna do kąpieli. Nad rzeką dogodne miejsca do plażowania i biwakowania. Wszystkie wspomniane walory krajobrazowo - turystyczne zachęcają do odwiedzenia tego zakątka gminy.

Miejscowość ta jest wspaniałym miejscem gdzie można odpocząć i spędzić urlop czy weekend. Przełom Sanu przez Góry Słonne, obfitość lasów, a w nich grzybów i zwierząt zaprasza do wędrówek. Można tutaj nie tylko spacerować i zbierać grzyby, ale również wędkować i polować. Wszystkich chętnych, chcących spędzić tutaj wolny czas zaprasza zespół rekreacyjno-wypoczynkowy.

Wieś zajmuje powierzchnię 197 ha i zamieszkuje ją 161 mieszkańców. Słonne jest miejscowością wypoczynkową, posiadającą dobrze rozwiniętą bazę turystyczną. Do ośrodków wypoczynkowych lub na pola namiotowe chętnie zjeżdżają turyści, którzy cenią sobie czyste powietrze, wodę, spacery oraz spokój. Sołtysem wsi jest Pani Teresa Gosztyła.

Dzięki uzyskanemu dofinansowaniu Gmina Dubiecko mogła przystąpić do generalnego remontu Świetlicy Wiejskiej. Remont polegał na wymianie dachu, wykonaniu elewacji, obejścia wokół budynku. Wewnątrz budynku odnowiono salę świetlicową, kuchnię, a także pokoje gościnne znajdujące się na piętrze budynku. Aby świetlica w pełni funkcjonowała zakupiono stoły i krzesła oraz stoły do gier sportowych. Wyposażono także kuchnię i szatnię.

Do dyspozycji jest 6 pokoi a w każdym z nich jest mała łazienka z kabiną prysznicową, umywalką i WC. Pokoje wyposażone są w łóżka jednoosobowe 140cm x 200cm wraz z kompletem pościeli, szafki nocne przy każdym łóżku, szafy na ubrania oraz stoliki i krzesła. Pokoje są dwu-, trzy-osobowe, a także „rodzinne”. Oprócz tego na korytarzu głównym jest ogólnodostępna łazienka i pomieszczenie kuchenne. (GALERIA ZDJĘĆ)

Po przeciwnej stronie rzeki do 1947 roku istniała wieś Polchowa, która po wysiedleniu ludności zarosła lasem.

 

13. Śliwnica

Wieś powstała w 1484 r. Pierwotnie zwana była Starą i Nową Śliwnicą. Wg rejestru z 1552 r. wieś liczyła 15 gospodarstw, znajdował się tutaj młyn o 1 kole. W materiałach źródłowych niewiele mamy informacji o wsi z tego okresu. Wg dokumentów z 1857 r. wieś liczyła 563 mieszkańców, a właścicielką jej była Aleksandra Hrabina Konarska. Podczas prac archeologicznych w 1992 r. na terenie wsi znaleziono fragmenty ceramiki z epoki wczesnego brązu świadczące o obecności tutaj przedstawicieli kultury Chłopice - Vesele. Zachowały się tutaj również z czasów nowożytnych pozostałości huty szkła, na co wskazują fragmenty kamieni ze szkliwem i żużla szklanego.

Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 1086 ha i zamieszkuje ją 682 mieszkańców. Położona w północnej części gminy. Od północy sąsiaduje z gminą Kańczuga, od południa z Huciskiem Nienadowskim i Nienadową, od południa z Dubieckiem, natomiast od zachodu z Przedmieściem Dubieckim i Drohobyczką. Podobnie jak w innych miejscowościach tego regionu domostwa znajdują się w dolinie potoku Śliwniczanka lub bezpośrednio na przyległych zboczach. W miejscowości znajduje się świetlica wiejska, OSP, Oddzoiał Zamiejscowy GOK Dubiecko, Leśniczówka Nadleśnictwa Kańczuga. Sołtysem jest Pan Zygmunt Szczygieł.

 

14. Tarnawka

Tarnawka powstała w 2 połowie XVI w. W dobrach dubieckich, należących wtedy do Stadnickich. Wymieniana w 1580 r. jako Tharnawa Wolia. Od 1588 r. przez ponad dwieście lat była w rękach Krasickich. Zamieszkiwali ją niemal sami Polacy. W 1921r. wieś liczyła 74 domy i 403 mieszkańców (388 wyznania rzymskokatolickiego, 9 greckokatolickiego i 6 mojżeszowego).

27 pażdziernika 1945 r. oddział UPA spalił zabudowania Tarnawki w odwecie za grabieże dokonywane przez jej mieszkańców w sąsiednich wsiach ukraińskich. Ocalał tylko kościół z 1903 r. i kilka starych drewnianych chałup.

Wieś w powiecie dobromilskim, 40 km na południowy zachód od Dobromila, 12 km na północny zachód od Birczy. Na północny wschód leży Iskań, a południowy zachód Piątkowa. Przez wieś płynie od południowego zachodu na północny wschód prawy dopływ Sanu, potok Jawornicki. W dolinie potoku leżą zabudowania. W 1880 r. było 39 domów, 228 mieszkańców, w tym 6 na terenie dworskim. 221 rzymskokatolików, 7 izraelitów, 6 innego wyznania, 227 Polaków, 5 Niemców. We wsi młyn. Tak oto wieś opisuje "Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego" z 1880 roku.

Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 385 ha i zamieszkuje ją 120 mieszkańców. Położona jest po prawej stronie Sanu w dolinie potoku Jawornik. Sąsiaduje z wsiami takimi jak: od północnego wschodu z Iskanią, od południowego wschodu z Załazkiem, od południowego zachodu z Piątkową, oraz od północnego zachodu z Wybrzeżem. Domy znajdują się w dolince, którą tworzy potok natomiast zbocza przyległych wzgórz pokryte są lasami. Sołtysem jest Pan Szałyga Stanisław.

 

15. Winne Podbukowina

Wieś zajmuje powierzchnię 207 ha i zamieszkuje ją 287 mieszkańców. Sołtysem wsi jest Pan Józef Janowski. Podczas wykopalisk przeprowadzonych 1986 r. znaleziono tutaj ceramikę kultury trzcinieckiej oraz tarnobrzeskiej. Wieś położona nad Sanem.

Przed II wojną światową istniał tutaj folwark, z którego obecnie niewiele już pozostało. Obecnie mazwa miejscowości kojarzy się każdemu z rezerwatem torfowiskowym „Broduszurki", na którym znajduje się ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna.

Na szczególną uwagę zasługuje znajdujący się tutaj Rezerwat torfowiskowy "Broduszurki" w Winnem Podbukowinie. Przez jego teren biegnie to ścieżka przyrodniczo - dydaktyczna. "Winne - Podbukowina". Torfowisko to jest jedynym torfowiskiem typu przejściowego i wysokiego na terenie Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego oraz jego otuliny, którą stanowi Przemysko - Dynowski Obszar Chronionego Krajobrazu. Występująca tu flora jest bogata i bardzo różnorodna. Zawiera elementy bagienne, leśne, łąkowe i pastwiskowe. Na szczególną uwagę zasługują zespoły boru bagiennego, torfowisk wysokich i przejściowych. Bogactwo przyrody i duża ilość ekosystemów sprzyja występowaniu licznych gatunków zwierząt. Z ssaków spotkać tu można sarny, dziki, lisy, kuny, borsuki, gronostaje i wydry. Bogato reprezentowany jest również świat ptaków. Spotkać tu można kilkadziesiąt ich gatunków. Oprócz tego licznie występują tu płazy i gady. Piękne krajobrazy sprawiają, że teren ten jest rajem dla przyrodników i malarzy.

Torfowisko w 1995 r. zostało objęte ochroną rezerwatową o nazwie "Broduszurki". Zajmuje on powierzchnię 25,91 ha. Przez środek rezerwatu biegnie ścieżka dydaktyczno - przyrodnicza "Winne - Podbukowina". Ścieżka ta jest łatwo dostępna. Leży przy trasie Przemyśl- Dynów, 30 km od Przemyśla. Od drogi głównej prowadzi do niej droga asfaltowa z Przedmieścia Dubieckiego przez Kolonię Bachórzec długości 2 km. Końcowy odcinek (ok. 100 m. przed przystankiem nr 1 to droga polna. Jest tu miejsce do nawrócenia autokaru oraz wyznaczone miejsce do wypoczynku i rozpalania ogniska.

Czas potrzebny na przejście ścieżki wynosi około 40 minut. Na trasie rozlokowano 5 tablic przystankowych. zawierają one podstawowe informacje o zbiorowiskach roślinnych oraz gatunkach roślin i zwierząt żyjących w okolicy każdego przystanku.

 

16. Wybrzeże

Wieś położona w dolinie Sanu, w odległości około 2 kilometrów na południe od Dubiecka. Nazwa wsi funkcjonuje od 1968 roku. Ponad osadą położoną na obydwu brzegach Sanu góruje wzgórze Grodzisko, na którym zachowały się nikłe pozostałości założeń obronnych dawnego grodu. Badania archeologiczne stwierdziły tu ślady osadnictwa z okresu kultury łużyckiej oraz wczesnośredniowiecznej. Najstarsza wzmianka o wsi pochodzi z 1358r. Miejscowość nosiła pierwotnie nazwę Dubiecko, później w 1407r. nazwa ta przeniesiona została na utworzone na drugim brzeg Sanu miasto. Natomiast osada zmieniła nazwę na Ruskie Dubiecko, później Stare Dubiecko, wreszcie Ruską Wieś, gdyż była zamieszkana przez Rusinów. Wcześniej na grodzisku zbudowano zamek, który był użytkowany aż do wystawienia nowej rezydencji w mieście.

W 1680r. została tutaj założona parafia greckokatolicka, w miejsce parafii prawosławnej istniejącej od 1507r. W 1919r. wybudowano tutaj cerkiew prawosławną, którą rozebrano w 1964r.

W XIX w. zabudowania wsi leżały po obu stronach Sanu. W tym okresie wieś stanowiła własność hrabiny Jadwigi Weissenwolf. Na lewym brzegu Sanu istniał zespół dworski, w okresie powojennym zagospodarowany jako PGR. Po likwidacji PGR-ów zabudowania części zespołu dworskiego były użytkowane jako Ośrodek Wypoczynkowy Łańcuckiej Fabryki Śrub w Łańcucie, a obecnie działa tutaj Ośrodek Wypoczynkowy Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży „Nadzieja".

Obecnie jest miejscowością letniskową, do której chętnie zjeżdżają miłośnicy wypoczynku nad wodą. Obydwa brzegi rzeki połączone są kładką linową zbudowaną przez Pana Gałajdę w 1974 roku Istnieje również możliwość przeprawy promem przez rzekę. W wiosce znajduje się również ośrodek wypoczynkowy KSM, leśniczówka Nadleśnictwa Kańczuga, Zakład Przetwórstwa Drzewnego - produkujący parkiet.

Obecnie wieś zamieszkuje 380 mieszkańców (dane z 31.12.2007 r.). Sołytsem wsi jest Pani Bogusława Zych.

 

17. Załazek

Jest to mała miejscowość położona w południowej części gminy. Dojechać tam można od miejscowości Tarnawka, drogą wznoszącą sie pod górę, gdyż Załazek leży na szczycie wzniesienia. Od wschodu sąsiaduje z Iskanią i Jasienicą Sufczyńską przynależącą do gminy Krzywcza, od zachodu z Piątkową, oraz od północnego zachodu z Tarnawką. Zamieszkuje ją 76 mieszkańców (dane na dzień 31.12.2007 r.) Sołtysem jest Pan Stefan Brożyna.

UG Dubiecko
Biuletyn Informacji Publicznej
PSEAP SEUI
Polska-Slowacja
RPO WP
Termomodernizacja
Rewitalizacja
PROW 2014-2020
WFOSiGW
LGD Pogórze Przemysko - Dynowskie
niedziela, 20 sierpnia 2017
232 dzień roku
pn wt śr czw pt so nd
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
imieniny
Bernarda, Sabiny, Samuela
Fotogaleria
Baza firm
Innowacyjne Podkarpacie
Karpacka Agencja Rozwoju Regionalnego
Stowarzyszenie Euroregion Karpacki Polska
Elektroniczne Biuro Obsługi Klienta PGNiG
Urząd Gminy Dubiecko, ul. Przemyska 10, 37-750 Dubiecko, pow. przemyski, woj. podkarpackietel.: 16 651 11 56, fax: 16 651 11 56 w. 143, email: ugdubiecko@wp.pl, http://www.dubiecko.plNIP: 795-16-05-628
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8 Strona zgodna z WCAG 2.0 AA
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI